Zafolkowana

Jak co roku Białystok pod koniec lipca nabiera ludowych kolorów z całego świata. Sezon wakacyjny i wszystkie inne sprawy muszą czekać, bo ręce i myśli działają jednotorowo - przygotowania do Podlaskiej Oktawy Kultur. Dlatego znikam w lipcu, bo cały służbowy (a czasem i prywatny) czas zajmują finalne sprawy tego międzynarodowego festiwalu, który organizujemy całą naszą ekipą. Zanim jednak koncerty wypełnią scenę na placu przy białostockim Ratuszu, rusza akcja promocyjna. Idzie torem standardowym, plakaty, ulotki, konferencje, akcje promocyjne, spoty itp., ale wkracza też w media społecznościowe. Przed festiwalem facebook przypominał, że czas wyruszać na Podlaską Oktawę Kultur, bo to #JedynySłusznyKierunek Zaczęło się niewinnie - Ania ze swoim akordeonem w łowickiej kiecy i zapasce. Dane i mi było zostać modelką ze swoim nieodłącznym środkiem transportu - kochanym rowerem. Mam na sobie kurpiowską spódnicę, na nogach kurpiki. Maciek - połączenie folkloru górali ...

Jak zwykle na ostatnią chwilę... Chociaż obiecywałam sobie, że tym razem lepiej wykorzystam czas przeznaczony na haftowanie drugiej części obrazka w SALu organizowanego przez Chagę. Najtrudniej dotrzymywać słowa danego samemu sobie, dlatego to codzienne odwlekanie na kolejny wieczór wydłużało się niemiłosiernie. Nic tak jednak nie spina pośladków jak deadline. Niestety przekroczony o kilka dni... Koniec czerwca zastał haft w takim stanie: Jak i poprzednim razem krzyżyki na materiale ułożyły się potem szybciej, dużej precyzji znów wymagało konturowanie. Tego potwora już wcześniej schwytałam za rogi, więc wiadomo było, na co się piszę. Nastawienie z myślą, że wiem, co mnie czeka pomogło pozytywnie przebrnąć przez backstitche. Efekt prezentuje się następująco: I w całości:

Mam ogromne szczęście, że przyjaciółka, współpracownik, przyszywana ciocia-babcia mojej Ani i prywatna krawcowa - to jedna i ta sama fantastyczna osoba. Co prawda Asia (a tak naprawdę Janina) jest w wieku mojej mamy, ale nić porozumienia nie liczy lat. Niedawno ta cudowna kobieta obchodziła swoje imieniny. Dostałam polecenie od mamy (z którą Asia też się kumpluje): "Ja kupię prezent, ty organizuj kwiatki." Co prawda dosłownie nie potraktowałam tej prośby. Bukiet szybko by padł, dlatego pomyślałam o kwiatkach w innej formie. Kartka z pewnością postoi dłużej niż roślinki w wazonie. Do tego okraszona jest krawieckimi dodatkami, które ewidentnie pokazują, dla kogo i z myślą o kim była robiona. Dołączyłam w środku w naszym imieniu osobiste życzenia, które wywołały łzy szczęścia. Wykorzystałam przepiękny napis stworzony przez Teo na blogu sklep.ewa.pl

Zgodzą się ze mną kartkomaniaczki, że jesteśmy chomikami. Zbieramy wszystko, co w jakikolwiek, najmniejszy nawet sposób, może się przydać przy klejeniu i komponowaniu kartek i nie tylko. Rozrasta się to potem do wielkich rozmiarów, bo "się przyda, a szkoda wyrzucić". Specyfika mojej pracy w kulturze, w szczególności organizacji małych i dużych wydarzeń, ponosi za sobą myślenie również o drobiazgach - ale do rzeczy.  Nasz dział od wielu lat organizuje imprezy muzyczne i taneczne, m. in. Festiwal Piosenki Przedszkolaków. Mali artyści z całego województwa, wytypowani we wcześniejszych eliminacjach przedszkolnych, a potem powiatowych, przyjeżdżają do nas, by prezentować się na scenie. Po każdym występie dziecko dostaje dyplom za uczestnictwo. I tu wielkie clue - rozwiązanie, do którego dążę. Zabezpieczając się na wypadek pomyłki w nazwisku drukujemy o kilka dyplomów więcej. W tym roku kilkoro uczestników nie dojechało, więc zostało ich trochę. Projekt był bardzo milusi...

Wolny wieczór zaowocował czekoladownikiem. Postawiłam tym razem na fiolety. To kolory, które bardzo lubię, mają w sobie dużo wdzięku. Zrobiłam  jeden błąd - zapomniałam na samym początku wkleić wstążeczkę, która zamykałaby czekoladownik. Gapiostwa niestety nie da się cofnąć, a dodatkowe przewiązanie popsułoby cały efekt. Nic to, i taki mi się podoba. A z czekoladownikiem jak z ludźmi - najważniejsze i najsmaczniejsze kryje się w środku ;) Zresztą szybko znalazł swojego właściciela, któremu słodko podziękowałam za przysługę.

Nic tak nie poprawia humoru jak słodycze. Co prawda kulinarny ze mnie obibok, ale czasem w przypływie dobrego humoru zdarzy się coś upiec, a co najważniejsze - tego nie zepsuć. Przepis na kruche ciastka, które zawsze się udają jest prosty - zasada 300/200/100. 300 g mąki 200 g masła 100 g cukru pudru Do tego w gratisie 2 żółtka i łyżka śmietany Piekę je ok 10 min na termoobiegu w temperaturze 180 stopni C. Zajęcie przy tym ma również moja pociecha.  Jej rączki dostają kawałek ciasta i lepi z niego jak z plasteliny. Nasze wspólne ostatnie pieczenie zaowocowało takimi smakołykami     Sprawca całego zamieszania - folkowy wałek do ciasteczek (Wykorzystam go również do masy cukrowej do zdobienia tortów) Wałek FOLK kupiłam przez internet w ARTGRAW .  Co prawda są jeszcze tutaj , tutaj oraz tutaj jednak to cena miała decydujący głos. A ciastka wyszły przepyszne. 

Pierwsza część zmagań z SAL-em Belle & Boo zakończona sukcesem. Swój obrazek zaczęłam haftować na tkaninie Murano Lugana 32 ct kolor 770. Testowanie materiału było czystą przyjemnością. Jest dobrze tkany i igła wchodzi w niego jak w masło. Kolor z kolei sprawia, że wzór nabiera wypukłości i szczególnie białe nici prezentują się ładnie. O ile samo krzyżykowanie nie sprawiało trudności, o tyle konturowanie było wyzwaniem. Chaga postawiła nam wysoką poprzeczkę jeśli chodzi o obramowanie postaci.  Same w sobie nie są duże, dlatego wymagały ogromnej precyzji. Niesforność pojedyńczej nitki, która wykańczała szczególnie twarze i dłonie, dawała się we znaki. Nie obyło się bez poprawek, kiedy to pół milimetra decydowało o tym, czy efekt zadowoli. W schemacie który dostałam zastosowałam kilka zmian. Przede wszystkim przez haftowanie 1/4 i 3/4 krzyżyków starałam się, by kolorowa nitka nie wychodziła za kontury i momentami wypełniała puste pola. Nadałam też troch...

Są pewne hafty, które przeleżą swoje na dnie szuflady zanim ujrzą dzienne światło. Historia tego zaczęła się w czasie, kiedy urządzaliśmy swoje nowe własne gniazdko, tuż przed przyjściem na świat naszej wyczekanej Ani Helenki. Zawsze marzył mi się okrągły stół. Wiele małżeńskich negocjacji nie odwiodło mnie od decyzji, że taki stół musi być i kropka. W innych mogłam odpuścić i iść na kompromis - tu nie było pola do ustąpienia. Naszukaliśmy się co prawda odpowiedniego mebla, ale udało się. Stół króluje w salonie. Do stołu zamarzył mi się obrus, który zostanie w naszym mieszkaniu, chociaż jeden wyhaftowany własnoręcznie. Jak to z rzeczami dla siebie bywa - najdłużej się je robi. Na obrusie miał znaleźć się haft makowski - motyw z Makowa Podhalańskiego. Tradycyjnie wykonywany był na białym lnianym płótnie białą nicią z elementami dziurkowania (jak w hafcie angielskim) i oczywiście ze zdobieniami roślinnymi. Elegancki i ponadczasowy. Biel została u mnie zastąpiona ecru. ...

Żeby tradycji stało się zadość przed świętami plan wygląda następująco:  stworzyć kartki,  wypisać kartki,  zaadresować kartki,  wysłać kartki.  Dziś ostatni etap miał swój finał i wielkanocne życzenia powędrowały w świat. Mam nadzieję, że niektórzy przymkną oko na dziwnie naklejony znaczek, ale to zadanie wykonywał mój mały nieoceniony pomocnik. A teraz trochę statystyki.  Na te święta powstały 42 kartki, 2 z nich powędrowały za granicę. Korzystałam z napisów Heartwork i Digi stempli od Wikuchy. Prezentują się następująco:     Jedna na bogato:   Przy takiej ilości i dość ograniczonych czasowo wieczorach nie są super wymyślne. W prostocie jednak siła i mam nadzieję, że adresatom przypadną do gustu. O każdym z nich ciepło myślałam, więc to jest największa wartość dodana do pracy przy kartkach. A że ręka odpada od ręcznego pisania to znak now...

Zbierałam się do wymiankowego posta i wreszcie jest.   1. Nick/imię Zafolkowana / Agnieszka 2. Co najchętniej przygarnęłabyś? Jakie techniki podziwiasz? Bardzo lubię niespodzianki, więc przygarniam każdy drobiazg. Podziwiam frywolitki i hafty płaskie, rzeczy robione na szydełku (bo w sferze moich marzeń jest nauka tej techniki), ale jestem zdania, że każde rękodzieło jest godne zauważenia. 3. Jakie techniki wykorzystujesz w swoich pracach? W czym jesteś najlepsza? Najczęściej haftuję - hafem płaskim i krzyżykowym. Robię również scrapkowe kartki. Najważniejsza jest inspiracja, podpatrzenie kogoś przy pracy, bo to otwiera umysł na nowe pomysły. Lubię wyzwania, coś, czego mogę spróbować po raz pierwszy i zobaczyć efekt, który albo zaskoczy, albo uzmysłowi, że lepiej dać sobie spokój. Zatem eksperymentuję w technikach. 4. Trzy ulubione kolory  Życie bez kolorów byłoby nudne, ciężko wyróżnić te najpiękniejsze. Ale moja klasyka to: czerń, czerwień i...